Zur aufrufenden Seite

Wilhelm Beneker

 

HERR; DU BIST US AT EEN DROOM

Plattdüütsche Gedankensplitter

 

DRÖMEN
LOFFSINGEN
DIN  WOORT
O HERR, DAT WOORT
MORGENTIED
WANNERN
SOMMERTIED
DIN  GEIST
LAAT  US VERSTAAHN
HARFSTTIED
PSAM  139
WENN DE TIET KUMMT
HERR, AN DI
ADVENT
WIEHNACHT
GEDANKEN TO WIEHNACHTEN
DAT FALLT MI TO WIEHNACHTEN IN
HILLIGE  NACHT
BURGEN WEEN
US  OOGEN

 

 

DRÖMEN

Herr, du bist us at een Droom,

at een Meer, een wieden Ruum.

Wi sind, Herr, din Drömenden,

stüür us in`t Erlösen rin.

 

Lös von Schuld, Herr, maak us free,

us Mund schall vull Lachen ween.

Us Tung singt di Loff un Pries,

röhmt  di, Herr, up elkeen Wies.

 

Goodet hest du an us daan,

Ostern fung dat Leven an,

Freud folgt up din groode Taat,

Arnt up use Traanensaat.

 

LOFFSINGEN

 

Loff will singen ick alltied

för Gott, minen Herren.

Daarto, Herr, staah mi doch bi,

din Loff to vermehren,

de du mit us Jesus Christ

jümmer bi din Karke bist.

Ick sing di to Ehren

 

Jesus Christus, du Gottssöhn,

kaam doch in min Leven.

Ja, bi di much ick geern ween,

mi an di hengeven.

Du maakst free von Angst un Not,

rittst us Leven ut den Dod,

schenkst us din Vergeven.

 

Helper bist du in us Not,

hest us all inlaaden

an din Disch mit Wien un Brot,

schenkst us all din Gnaaden.

Smeckt un seht, so fründlich is

in sin Leew us Herre Christ!

Up em willt wi booen

 

DIN  WOORT

 

Din Woort dat hett us draapen,

Herr, dat du leven deist.

Hool doch us Leven aapen,

gaah mit us up de Reis

dör use heelet Leven

un in din Leew ehr Spoor;

schenk Upstaahn us to`t Leven

ook na den Dod sin Door.

 

Laat us de Naahsten finnen,

de us Hülp bruuken doot,

mit Leew daar överwinnen,

wo Hass un Fiendschup droht.

So kann dat Ostern weerden,

Herr, wenn din Upstahn siegt

un all dat Volk up Eerden

di, Herr, to Fööten liggt.

 

O HERR, DAT WOORT

 

O Herr, dat Woort wiest us den Wegg,

maakt hell dat Leven, schenkt dat Lecht.

Dat Woort roppt Christen alltomaal

un wiest ehr Gott in`Himmelssaal.

 

Dat Woort helpt us in`t Leven trecht,

dat wi nu levt na Gott sin Recht

un heel alleen ut Gott sin Gnaad,

de us toseggt dat hillig Woort.

 

Du bist dat Woort, Herr Jesus Christ,

in dat us Gott nu bi us is.

Du maakst dat heele Leven hell,

daarum bin ick geern din Gesell.

 

MORGENTIED

 

Morgens, wenn dat Lecht  upgeiht,

wenn de Sunn an`Heben steiht,

ward min Hart so free un wied,

Gott, di hört min Morgentied.

 

Daak liggt noch up Wisch un Feld,

stiggt sacht up un hebento,

so liesen is nu noch de Welt,

in di,Gott, kummt min Hart to Ruh.

 

Wulken treckt dör`t lechte Blau,

Wind straakt över min Gesicht;

Wulkenbild verflugt so gau,

Gott, din Bild ännert sick nicht.

 

Du bliffst, Gott, min Heil un Lecht,

burgen bin ick fast bi di,

du stüürst min Daag un Leven recht,

du schenkst Heil un Segen mi.

 

WANNERN

 

Din Woort will mit us gaahen,

din Woort, Herr Jesus Christ.

Mit di köönt wi fast staahen,

du maakst us Wege wiss

dör us heelet Leven,

Herr, in din Leew ehr Lecht.

Laat us doch sehn den Segen,

Herr, in din Leew un Recht.

 

So wunnerbaar umgeven

hest du us, Herr, bit hüüt,

din Segen hest du geven,

du maakst dat Leven wied.

Wi willt nu geern annehmen

at Gaav, Herr, ut din Hand,

dat Mit`nannerleven

in usen Christenstand.

 

Wees du, Herr, use Wieser

mit Sakraament und Woort.

Help us de Wege wieter

to`t Leven hier un doort,

Dat wi eenanner dreegen

köönt dör de Welt un Tiet,

Herr, maak doch mit din Segen

us Leven riek un wied.

 

SOMMERTIED

 

Dat ruckt so goot.

Dit Rüken in de Luft,

dat is nich bloot de Rosenduft.

De heele Gaarden bleuht so riek:

Is Sommertied! Is Sommertied!

 

Dat weiht so lau,

de Wind straakt dat Gesicht,

dat föhlt sick an so warm un licht.

De Harten öpend sick nu wied:

Is Sommertied! Is Sommertied!

 

De Sünnschien lockt,

De Fööt kaamt in de Gang,

willt wandern Straat un Wege lang,

in`t Weltbook lesen Siet för Siet:

Is Sommertied! Is Sommertied!

 

Schön is de Welt

un dankbaar is min Hart.

Gott`s Segen is`t, de mi nu ward.

In Gott sin Füllhoorn ick nu griep:

Is Sommertied! Is Sommertied!

 

DIN  GEIST

 

O Herr, wi roopt: Schick us din Geist,

dat he us helpt un trösten deit.

Din Kraft von baaben heel alleen

kann för din Kark de Helper ween.

 

Laat us, O Herr, nich leddig gaahn,

wi willt ja geern för di instaahn

un von di tüügen vör de Welt.

Daarto hett us din Geist bestellt.

 

Din Geist wees us de helle Schien,

sin Lecht lett us bi Christus sin.

De Heiland nimmt us an de Hand

un stüürt us in dat Vaaderland.

 

In disse Welt gifft so veel Not,

hillig Geist, schenk us din Trost.

Maak du us free, maak du us praat,

at Helper in de Welt wi gaaht.

 

Mit Leew Christus us an sik bind`,

dat wi mit Leew den Naahsten finnd`.

Daarto de hillig Geist us stüür,

dat in us brennt de Leew ehr Füür.

 

LAAT  US VERSTAAHN

 

Du hillig Geist, laat us verstaahn

den rechten Wegg mit Gott to gaahn,

Christ, use Herr, wies us dat recht

den Wegg to finnen in din Lecht.

 

HARFSTTIED

 

Nu ward dat Harfst, de Blöder fallt

un Storm geiht över Land.

De Welt verännert ehr Gestallt

un blifft doch in Gott sin Hand.

 

Daak deckt dat Feld, de Sunn steiht faahl

un Regen kummt daar her,

bloot een verirrten Sunnenstraahl

blenkert kort dör`t Wulkenmeer.

 

De Eekelmast fallt riekelk ut,

de Wildswien hefft dat goot.

Schient us de Harfst ook koolt un ruch,

schenkt he doch gooden Moot.

 

Koorn geev he us, Appel un Beer

un Tuffels in de Grund.

Du Minschenhart, wat wullt du mehr

at dat us Gott so bi di stund?

 

Us Leven ook sin Harftied kennt,

denn weerd de Haar us gries,

de Puckel böögt sick un wi nennt

us oole Lü un weerd enn wies,

 

dat use Tied ook hett een Enn,

wi gevt dat Leven trügg

an Gott, den wi den Vaaden nennt.

To sick hen boot he us de Brügg.

 

PSAM  139

 

Ick dank di Herr, du kickst mi an,

du forscht mi ut, du kennst mi goot,

schlaap ick, waak ick, of staah ick bang,

du weest dat, Herr, dat maakt mi Moot.

 

Wat ick ook denk, wat ick ook segg,

du hest dat ja all vörher wußt,

du bist um mi up elkeen Wegg,

du holst mi fast, o Herr, min Lust.

 

Wull trecken ick mit`Morgenlecht

wied weg, bit an dat feernste Meer,

din Hand weer bi mi, hülp mit trecht,

de lettst min nich, du gnädig Herr.

 

Herr, stell min Hart doch up de Proov,

segg mi, of gooden Wegg ick gaah.

Kaam ick von`t Patt af, kummt din Roop,

dat ick up ewig Wege staah.

 

Ehr wees den Vaader un den Söhn,

den hillig Geist, den Dree-in-een,

at dat all in den Anfang weer,

is ewig, ewig use Herr.err

 

WENN DE TIET KUMMT

 

Wi kiekt up`Graff

un seht den Steen,

so schwaar un fast

un fraagt:“Wokeen

helpt us ut den Dod?“

 

Antern deit us Jesus Christ,

de bi den Doden wesen is,

de Steen kunn em nich hoolen.

He keem in`t Leven ut den Dod,

wie seggt di Dank, Herr, use Gott.

 

HERR, AN DI

 

Herr, an di hangt use Leven,

du schenkst us Kraft un Levenssaft,

hest us Schuld un Schann vergeven,

an din Krüz hest du dat schafft.

 

In di willt wi so geern blieven,

denn du bliffts ook in us, Herr.

Schenk de Frücht in use Leven

un de Gnaad in us vermehr.

 

ADVENT

 

De König kummt, will us bemööten,

us lewe Herre Jesus Christ.

He will kaamen in us Nöten,

He, de us Erlöser is.

 

At Kind keem he in Kripp un Stall,

he keem in use armet Leven.

Künnig maakt he överall

wat use Gott us geven.

 

Ook hüüt kummt he in use Welt

in Woort un Dööp un Aabendmaahl.

Hett sick us at Helper stellt,

roppt us in Gott sin Himmelssaal.

 

Endlich ward he wellerkaamen,

us leewe Herre Jesus Christ,

un denn ward ook von us naamen,

wat an us endlich is.

 

WIEHNACHT

 

Born is us Herr Jesus Christ,

Gott sin Söhn Minsch wurden is.

Us Harten schlaat em wiß tomööt,

mit Loff un Dank wie em nu grööt.

 

De Engel unnert Hebentelt

maakt künnig för de heele Welt,

dat de Erlöser kaamen will,

dat maakt us Seelen free un still.

 

Schuld un Schann un leege Aart

böögt sick unner Gott sin Woort,

böögt sick vör`t Kind in Kripp un Stall,

dat us Erlöser weerden schall.

 

Sin Wegg an`t Krüz fangt hier all an,

dat Kind ward groot un ward de Mann,

de us togoot sin Leven geev,

wiest us in`t Starven Gott sin Leew.

 

Of dat woll een begriepen kann,

de Harders of de Wirtshuusmann?

Vergaaten ward för us sin Bloot,

us Gott schenkt us dat ewig Goot.

 

Dat maakt us helet Leven nee

un wi fallt bedend up de Knede.

De Engel unnern Heben singt:

„Ehr wees us Gott, de Freeden bringt!“

 

GEDANKEN TO WIEHNACHTEN

 

To Wienachten, heet dat, keem Gott to Welt,

hett bi de Minschen sick instellt.

So seggt se all tweedusend Jaahr:

„Kiekt in de Kripp, Dat Heil liggt daar!“

Man all dat Reden, Proten, Schnacken

helpt nix, kannst du dat sülfs nich packen.

 

Wi maakt dat Kind so mild, so sööt,

man dit Krippenkind dat mööt

den bittern Wegg gaahn bit an`t  Krüz.

Un dat gelt güstern so at hüüt,

dat he us Sünd un Schann muss dreegen

för us Heil, för us to`n Segen.

 

Is nich so licht, dat Heil to packen.

De Saatan sitt us in den Nacken.

In Jesus Christ, dat Krippenkind,

de Saatan sinen Meester find.

De Mann maakt för us free de Wegen,

de at Kind in de Kripp hett legen.

 

Du Mann an`t Krüz, du Osterheld,

du Heiland för de heele Welt,

du Krippenkind so mild un sööt,

ick schmiet mi danbaar di to Fööt.

Nehm an, du Krippenkind, min Leven,

du hest mi Heil un Redden geven.

 

DAT FALLT MI TO WIEHNACHTEN IN

 

Na`n Heben kieken,

up de Eerd nich wieken,

stuunen, anbeden,

in de Kripp liggt dat Leven.

Unnern Heben klingt,

wat de Engel singt:

Freeden schall weerden

up use Eerden!

Hett sick all instellt,

denn Gott keem to Welt.

 

HILLIGE  NACHT

 

Över de Wischen weiht de Wind,

Snee liggt in de Luft.

In den Stall bi Esel un Rind,

wo een Deert dat anner knufft,

daar in de Kripp, daar liggt een Kind.

 

An`Heben baaben steiht een Steern,

de schient so hell, baald naah, baald feern,

he straahlt över de heele Welt.

Of he wat sünnerlicht vertellt?

 

In Winneln wickelt liggt dat Kind

daar in de Kripp

up Heu un Stroh,

un de Esel und at Rind

blaast dat Kind ehrn Aaten to.

Burgen nu för Kull un Wind

Liggt in de Kripp dat hillig Kind.

 

Up een Balken unnert Dack

Sitt een Engel, de holt Wacht.

Sehn kannst em nich, man he is daar.

Unner den Heben Engelschaar,

singt een Leed, singt Freeden to:

Kaamt, find dat Kind up Heu un Stroh.

 

So is`t. de Engel hett`vertellt.

Up disse Aart keem Gott to Welt.

 

BURGEN WEEN

 

Ick weet, dat Gott min Leven hollt,

un daarum segg ick Dank.

Mutt tick denn mit min Leven taahln,

fall ick, Herr, in din Hand.

 

US  OOGEN

 

Herr, maak du us Oogen blind

för all dat, wat Undöög sind.

Maak aaver use Oogen hell

för Lecht un Waahret ut din Quell.

Dat wi nich seht den Naahsten in sin Not,

dat laat nich to, Herr, use Gott.

 

 

Zur aufrufenden Seite