Zur aufrufenden Seite

als pdf 31 kb

DE OSS UN DE ESEL VON BETHLEHEM

 

Wo kann dat bloot angaahn, dat Oss un Esel in den Stall von Bethlehem rinkaamen sind? In de Wiehnachtsgeschicht, at Lukas se upschreben hett, kaamt se nich vör. Darr mutt wat anners achter steeken.

De Prophet Jesaajaa, de kann us amenn helpen. In sin erstet Kapitel steiht to lesen:   „Een Oss weet, wer sin Herr is, un een Esel kennt de Kripp von sinen Herrn!“

Daar haut de Prophet de Minschen heel moi wat um de Ohren. Kannst woll so översetten:  „Ji Dööskoppen! Ji hefft Gott vergeten. Ji kümmert jo nich mehr um jo`n Herrn. Elkeen Oss un elkeen Esel is klöker at ji.  Oss un Esel kennt ehrn Herrn, - ji nich, ji Dööskoppen!“ 

Dat mag woll starken Toback weesen, aawer daar is wat an. Stellt jo dat doch maal von de anner Siet vör, von de Deerten ehr Siet.

 

Heemlich weeren de beiden belustigt, wenn Minschen sick tegensiedig beschimten at dumme Ossen un störrische Esel, de aawer doch allens mit sick maaken laat. –Wat weet wi Minschen all von de Deerten un daarvon, wat för Gaawen ehr mitgewen sind?  Wi hoolt se för dumm, weil sick Ossen in`t Jück spannen laat um to plöögen, un von den Esel hefft wi den Packesel maakt, de jüst daarto goot is, dat he de Minschen helpen deit, allerlei Lasten to dreegen.

Nu stund de Oss in den Stall von Bethlehem un maakte sick sorgenvulle Gedanken um den Esel, mit den he de hillige Nacht belewt harr. De Esel weer ut den Stall haalt wurden von sinen Herrn, - un nu weer he weg,- eenfach nich trügg brocht, - bloot weg.

„Wo mag he woll steeken?“ , dachte de Oss bi sick. Daar kunn he sick kein Riemel up maaken. Of ehr Herr, de Harbargswirt von Bethlehem, den Esel verkofft harr? Een mallen Kraam weer dat för den Oss. He kunn daar nich achter kaamen.

Nu weer all een lange Tiet vergaahn siet de hillige Nacht. Aawer endlich, an een Naamiddag, so tegen Klock dree, keem de Esel in den Stall trügg. „Wo bist du so lang wesen“, brummte de Oss den Esel an, „hier weer dat langwielig aahn di, tominst nachts. Den Dagg över harr ick jaa riekelk to doon. Ick muss dat Koorn na de Möhl schlepen und at Mehl trügg. Dat weer sonst din Arbeit. Swaar weer dat mit den oole Ossenkaarn. Spaß hett dat nich maakt!“

So beschwerde sick de Oss bi den Esel, aawer so eernsthhaftig hett he dat woll nich meent. „Nu vertell maal, wat weer los, un wo hest du di rumdriewen musst?“

„Jaa“, se de Esel, „wat weer los? – Licht is usen Herrn dat nich fullen, mi för so een lange Reis uttolehnen. Du weest jaa, wat allens so`n Harbargsesel to doon hett. All Oogenblck ward em wat anners upbört. Allens mutt he schlepen. Maal is`t dat Koorn, maal dat Mehl, annermaal sind de Wienkröög of dat Gepäck von de Gäst… Dat nimmt un nimmt kein Enn. Aawer ditmaal harr ick een langen Weg vör mi.

Erst hefft se lang verhannelt um minen Deenst. Dat gung um`t Geld, dat harrn se jaa nich ,um dat se mi koopen kunnen. Aawer een paar Dösen un Kröög harrn se. Du weest jaa, de rieken Lü ut`Morgenland harrn se dat Kind schunken. De hett de Wirt denn at Pand naamen. De Timmermann un sin Froo hefft nich naa den Weert von den Goldkraam fraagt. Se wullen bloot gau weg mit ehr Kind. Jaa, dat gung um dat Kind, um den lüttjen  „Kiek-in-de-Welt“ den se Jesus nöömt hefft. Dat Kind un sin Mooder muss ick dregen, över Stoock un Steen, meern dör de Wööst. An een Rast wurd bloot selten dacht. Nich, dat de Timmermann mi schunnen hett. So weer he nich. He hett för mi jüst so goot sorgt, at för sin Froo und dat Kind, ook wenn dat swaar wurd een Waaterlock to finnen, een Fiegenboom of een Dattelpalm. Up een heemliche Aart un Wies is he daar jümmer mit klaar kaamen. Mennichmaal heff ick dacht, dat disse Lü behööt wurden sind, - at wenn een von Gott sin Engel ehr bewaahrt hett!“

„De Lü sind behööt wurden,“ säde Oss; un de Esel:“ Wie; Waarum? Wie meenst du dat?“

„Hier“, sä de Oss, „hier sind gräsigen Saaken passeert. De König hett Suldaaten schickt. De hefft all de lüttchen Jungs umbrocht, de ungefähr so oold weeren, at dat Jesuskind. In de heele Stadt un up de Barge rundum weer dat Weenen un Klaagen to hören um all de doden Kinner. Kien Trost kunn an de Harten von de Ollern ran kaamen. – Daarvör sind  dat Jesuskind un sin Ollern bewaahrt wurden. Aawer nu is de König sturwen, de den gräsigen Befehl gewen hett. Nu ward numst mehr dat Kind wat andoon!“

„Nu begriep ick dat“, sä de Esel, „de Timmermann hett to sin Froo seggt, datt en Engel em Naaricht gewen harr, dat de Gefaahr vörbi

 

weer. Se schullen weller in ehr Land trecken. – Stell di dat maal vör, - een von Gott sin Engel. Dat mutt een sünnerlicht Kind wesen, disse Jesus, de in dissen Stall to Welt kaamen is!“

„Jaa,, dat denk ick ook“, sä de Oss. „Wi schullen hier tosaamen bliewen, hier, in dissen Stall.. Wi willt jümmer daaran erinnern, dat hier de Heiland to Welt kaamen is!“

 

Und dat hefft se denn ook daan. Bit up dissen Dagg sind se at Krippenfiguren jümmer mit daarbi. Up Ehr Aart un Wies betüügt se, dat Gott Minsch wurden is. In veele Karken un Hüüs is dat antokieken

Wilhelm Beneker 2009